Categorie archief: Onzin (en andere zever)

Column :: “Schrijven is als kakken”

“Schrijven is als kakken.” zei een bekend zanger ooit, enfin, in ’t Engels dan. “Als ge moet, dan moet ge en dan zult ge ’t wel voelen. Op de pot gaan zitten zonder die krampen, da’s tijdverspilling.”  7m0iwsr4kbmz

Hij had gelijk. En ik moet. 

Het is ondertussen al een jaar of vijf geleden dat ik u nog schreef – nogmaals mijn verontschuldigingen – en er is ondertussen wel wat veranderd. Ik ben wat ouder geworden, en wijzer.
Vooral dat denk ik.

En mijn schrijven is misschien iets minder afgeborsteld nu omdat het zo dringend werd. Dat hebt ge soms. Het moet maar proper genoeg zijn.

Ik ben trouwens niet meer op reis geweest sindsdien. Nee. Maar daar komt nu verandering in. Deze zomer ben ik opnieuw ribbedebie. Mét een dochter. Hadt ge dat gedacht? In mijn vorige brief was ik nog aan ’t wegkruipen achter excuses van afleiding en andere toestanden, en nu pak ik zelf zo’n jengelend ding mee dat heelder dagen in ’t zwembad wil hangen. Ben ik al blij dat ik nú moet “kakken”, en niet dan en ginder. Ach. ’t Is een prinses, en ’t is die van mij. Ik zie ze graag en dat pakt niemand mij af. 

Zie mij nu. Ik word al week als ik er aan denk en ik denk zo graag aan haar. Ik vraag mij af hoe groot ze zal worden later. En hoe lang ze nog van die idiote roze strikjes en haarbandjes gaat dragen die haar moeder voor haar koopt. En wie ooit haar prins of prinses gaat zijn op eender welke kleur van paard en met of zonder zwaard. 

Een baard. Dat heb ik ook nog gekregen en af en toe laten groeien. Gelijk een egeltje dat zijn stekels opzet en weer intrekt op mijn kin. Een klotebaard die mij weinig keuze laat. Af of niet. Twee elektrische baardtrimmers heb ik. Twee. En meer tussenstanden dan waar ik voor betaald heb, maar wat ik ook kies: het trekt op niks. Ofwel lang, ofwel af, op wat stoppels na die ik in mijn leven niet meer wil afgeven. Vlijmscherpe mesjes die in mijn baardhaar zo volkomen nutteloos blijken eens dat plastic standenhoudertje daarover geklikt zit, gelijk het leven zelf. En de kabeltjes zitten constant in de knoop. 

En ja, mijn lijf is nu ook ouder geworden. Zelfs mijn binnenkant loopt het voorbij en ik voel nu al hoe ik aan ’t vallen ben, terwijl ik al een mooi voorschot heb gekregen op de pijn. 

Ge ziet, ik ben op dreef.

Als ge schrijft wanneer het moet, dan gaat het vooruit. Dan smijt ge uw verhaal op papier gelijk een duif die op volle snelheid tegen de venster vliegt.

Achteraf bij het overtypen is misschien enkel nog eens vegen over de ruit en de kak op de vensterbank bekijken om te zien of ge niks gemist hebt. Het doet deugd. 

Maar ik ga u laten. Soms is het de kunst om op tijd af te ronden en te stoppen met doorduwen voor ge met het speen zit. Stoppen op een hoogtepunt. Zwijgen als het moet.  

Anders sterven de duiven uit. 

 

Jürgen Nakielski
#Doordrammer

 

Getagged , , , , ,

Gedicht // Ego Femina // Deel I // draad.

Lang geleden was er eens een kortverhaal: “Zij” genaamd. Later kwamen er verschillende gedichten en verhaaltjes die rond dat thema hingen, en werd de titel naar “Femina” veranderd, om er nog iets later het woordje “Ego” voor te zetten. Ook de tekst rijpte ondertussen verder, tot ik er in 2012 de FRAPPANT TXT-finale mee haalde nadat ik in de voorronde in de bibliotheek van Willebroek als overwinnaar uit de bus was gekomen. Dat feit inspireerde me om er een rechtstreeks vervolg op te schrijven: “Ego Femina – deel II”. Beide delen vormen uiteindelijk het begin- en sluitstuk van mijn bundel “Wachten op neerslag”.
Ondertussen zijn er een zevental jaren en twee bundels verstreken (“Wij hadden onze namen nog” en “#Doordrammer”) sinds het officieel verschijnen van het kortverhaal, en nog vele jaren meer sinds ik de eerste versie ervan schreef. Ondertussen is er veel gebeurd, maar de tekst is blijven leven. Onlangs schreef ik een nieuwe (onuitgegeven) bundel en noemde hem “draad”. Meer nog dan een bundel, is het één lang gedicht, 50 bladzijden lang. De basis voor dat gedicht is “Ego Femina”, waarvan ik de tekst helemaal heb herschreven in dichtvorm en doorweven en aangevuld met een hele hoop gloednieuw, naadloos aansluitend materiaal. Uit die korte tekst die ooit één van mijn hardste stukjes proza was, is nu dus, vele jaren later, mijn meest persoonlijke werk gegroeid. In de slideshow hieronder kan je alvast een stukje lezen/bekijken:

“Ego Femina – deel I” in dichtvorm.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Getagged , , , , , , ,

Doe eens een bundeltje cadeau … :)

De feestdagen zijn onderweg. Heb je vrienden of vriendinnen die graag eens iets lezen? Hier alvast een leuke cadeautip. Niet te duur, niet te groot, weegt niet veel. Het is maar een idee natuurlijk 🙂

Klik hier, en bestel meteen (als je wil natuurlijk).

nakielskibundels

Getagged , , , , , , , , ,

“Ik ben ik” (het liefste liedje)

Twaalf dagen lang postte ik op de sociale media dagelijks een fotootje met een stukje tekst. Samen vormen die kleine flarden liefde “het liefste liedje”. Geniet ervan.

Getagged , , , , ,

#Doordrammer!

 Mijn derde bundel bij Uitgeverij Het Punt is een feit. 

Koop hem hier!

“#Doordrammer!” is een 103 bladzijden tellende verzameling niet-gepubliceerde, maatschappelijk geladen gedichten, (mini-)columns en scherpe, al dan niet humoristische intermezzo’s. Er is ook een plaats voor mijn drie jaaroverzichten in dichtvorm.
Meer info over de release en voorstelling(en) volgt nog. Tot binnenkort!

#Doordrammer blog

16990402_10155085645994288_343276931_o

 

Getagged , , ,

Voor vlinders geen plaats meer …

 

12931018_10154059344354819_3977370174416483284_n

Voor vlinders geen plaats meer
in die buikige buik van haar,
want daar groeit nu een mens
maar die is nog niet klaar.

Een zoon, of een dochter,
dat weet ik nog niet,
naar ’t schijnt duurt het nog even
vooraleer je dat ziet.

Ik kende daar niks van,
kan er ook niks aan doen,
maar ik leer al snel bij
voor die kleine kapoen.

En een hij of een zij
dat doet er niet toe,
want ’t is van haar en van mij,
baabaabaabeebieboe!

Getagged , , , , ,

(improvisatie)

Onlangs op een voordracht wilde ik de uitdaging aangaan om een gedicht te improviseren met vijf woorden die aangereikt werden door het aanwezige publiek. Het was mijn eerste keer, en naast beangstigend vond ik het ook leuk. Ik heb getwijfeld, zoals steeds, maar ik heb uiteindelijk niks aan het gedichtje aangepast. Ziehier in alle frisse onvolmaaktheid: de woorden en het resultaat.

hersenspinsels, liefde, winter, oprechtheid, raadzaam

Als wij onze hersenspinsels
liefde kunnen noemen,
gaan wij dan oprecht rechtdoor
of slaan wij achterom
de winter in,
die in al zijn raadzaamheid
blijft wachten op
een kus
die slechts de lente geven kan

 

cropped-hoekje1.jpg

Getagged , , , , , ,

Neerslag

Ik ga beginnen met een woord dat ik zelf heb uitgevonden.

Stuifregen.

Het staat niet eens in het woordenboek, maar ík vind wel dat het bestaat. En ik heb er een hekel aan.

Je wordt nat. Dat is geen princiepskwestie omdat het over regen gaat, nee, je wordt gewoon nat. Of je nu een paraplu boven je kop hebt hangen of niet.
Het is een uitermate zielige vorm van regen. Het valt niet eens, nee, het stuift in je gezicht en als je er doorloopt, mis je op de koop toe nog eens het gevoel voor dramatiek dat je bij een plensbui wél hebt. Daar gaat niets boven: trieste, bombastische muziek in je koptelefoon terwijl dikke druppels je haren tegen je ogen plakken en jij daar kan lopen zwelgen in de gedachte van “kijk mij hier zwoegen”. Door weer en wind, ja, maar niet door stuifregen. Niets drama, niets poëtisch, geen immer overtreffende smartlapperij. Je kan hoogstens doen alsof je zweet.stuifregen

Getagged , , , , , ,