Tagarchief: gedicht

Gedicht // Ego Femina // Deel I // draad.

Lang geleden was er eens een kortverhaal: “Zij” genaamd. Later kwamen er verschillende gedichten en verhaaltjes die rond dat thema hingen, en werd de titel naar “Femina” veranderd, om er nog iets later het woordje “Ego” voor te zetten. Ook de tekst rijpte ondertussen verder, tot ik er in 2012 de FRAPPANT TXT-finale mee haalde nadat ik in de voorronde in de bibliotheek van Willebroek als overwinnaar uit de bus was gekomen. Dat feit inspireerde me om er een rechtstreeks vervolg op te schrijven: “Ego Femina – deel II”. Beide delen vormen uiteindelijk het begin- en sluitstuk van mijn bundel “Wachten op neerslag”.
Ondertussen zijn er een zevental jaren en twee bundels verstreken (“Wij hadden onze namen nog” en “#Doordrammer”) sinds het officieel verschijnen van het kortverhaal, en nog vele jaren meer sinds ik de eerste versie ervan schreef. Ondertussen is er veel gebeurd, maar de tekst is blijven leven. Onlangs schreef ik een nieuwe (onuitgegeven) bundel en noemde hem “draad”. Meer nog dan een bundel, is het één lang gedicht, 50 bladzijden lang. De basis voor dat gedicht is “Ego Femina”, waarvan ik de tekst helemaal heb herschreven in dichtvorm en doorweven en aangevuld met een hele hoop gloednieuw, naadloos aansluitend materiaal. Uit die korte tekst die ooit één van mijn hardste stukjes proza was, is nu dus, vele jaren later, mijn meest persoonlijke werk gegroeid. In de slideshow hieronder kan je alvast een stukje lezen/bekijken:

“Ego Femina – deel I” in dichtvorm.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties
Getagged , , , , , , ,

We waren de waarheid :: jaaroverzicht 2018 in dichtvorm

We waren de waarheid
uit het oog verloren
in de storm
die zelden stilte kent
en in het water,
voor later
bewaard

(stop de stroom nooit)

We waren de waarheid
misschien nooit zelf geweest.

(zwarte gaten rusten niet)

En we doodden het kind,
onszelf.
Scheurden af, lieten gaan,
lieten elkaar
(naar het leven) staan.

(en het kraakte)

#iedereenheld want ook die gaan dood
in het echt.

We waren de waarheid
en we speelden het spel,
wonnen brons en goud
over ongelijk gelegde latten
hielden we vast aan het hout.

(hoger, lager)

We waren de waarheid
maar we deden alsof,
marcheerden voor en tegen,
noemden onszelf steeds “het volk”
omdat de anderen hadden gezwegen.

(en we vielen)

We waren de waarheid,
wisten het niet.

We waren de waarheid,
en waren ze niet.

Getagged , , , , , ,

Ctrl.-alt.-del./shift

We wisten niets
We wisten niet hoe we
nietsvermoedend niet langer
stilstonden,
daar waar we onze voeten in de grond hadden gestampt
en onze wortels aan de kluiten hadden vastgeklampt
waar onze moeders
en onze vaders
met de hunne in het zand zaten verkrampt.

We zijn bewogen
Onbewogen opgeschoven,
heel eventjes heel lang
niet opgelet,
we zijn verzet.

We wisten niets
en wat we wisten zijn we kwijt
en wat we zijn
is niet geweten,
omdat iedereen zweeg
en niemand zag,
dachten we,

we wisten niets.

Jürgen Nakielski

Getagged , , ,

2830

Waar wij het water zijn
dat kabbelt,
tussen grijze oevers vloeit
en waar de kleur, met mondjesmaat
doch zeker schuchter openbloeit.
Waar wij het monster horen zuchten
in het kloppen van ons hart
en onze binnenkant doordrongen is
van ’t mooist’ oranjezwart
daar ben ik thuis,
daar zit ik goed,
daar wil ik zijn,
da’s Willebroek.

Jürgen Nakielski

 

Getagged , , , ,

Theater Aan Twater – #rupelkinderen

Oh kijk, hoe mooi zij langs de ingang stonden …

1 2 3 4

Theater aan Twater – Boom – 18 juni 2016

Getagged , , , , ,

Tijdelijke chaos. (tekening: ARAS – tekst: Nakielski)

Tussen september en december 2016 loopt in Boom een expositie van kunstenares ARAS
(facebookpagina ARAS). Het collectief “10 op de schaal van dichter” voorziet de werken van poëzie. Als gastdichter draag ik eveneens graag mijn steentje bij. Een voorproefje:

12985546_1732805320299067_1186025612132656743_n

Ik val niet langer
dan nodig is,
om te voelen
waar de weerbots ligt.

Ik dicht de gaten
die ik laat,
wanneer ik denk
aan wat ik mis.

Ik kijk hoe tijd
niet eens de wonden heelt,
die hij zelf heeft gemaakt
en hoe ik zelf
de hoop voorbij hol,
dat het hart niet is geraakt.

En ja, ik heb het voorbereid
en overal bij stilgestaan,
ben nooit mezelf voorbijgegaan,
en ik wist en weet het allemaal

maar het doet wél pijn,
te weten wie ik niet ben.

Getagged , , , , ,

Voor vlinders geen plaats meer …

 

12931018_10154059344354819_3977370174416483284_n

Voor vlinders geen plaats meer
in die buikige buik van haar,
want daar groeit nu een mens
maar die is nog niet klaar.

Een zoon, of een dochter,
dat weet ik nog niet,
naar ’t schijnt duurt het nog even
vooraleer je dat ziet.

Ik kende daar niks van,
kan er ook niks aan doen,
maar ik leer al snel bij
voor die kleine kapoen.

En een hij of een zij
dat doet er niet toe,
want ’t is van haar en van mij,
baabaabaabeebieboe!

Getagged , , , , ,
Advertenties