Tagarchief: jaaroverzicht

We waren de waarheid :: jaaroverzicht 2018 in dichtvorm

We waren de waarheid
uit het oog verloren
in de storm
die zelden stilte kent
en in het water,
voor later
bewaard

(stop de stroom nooit)

We waren de waarheid
misschien nooit zelf geweest.

(zwarte gaten rusten niet)

En we doodden het kind,
onszelf.
Scheurden af, lieten gaan,
lieten elkaar
(naar het leven) staan.

(en het kraakte)

#iedereenheld want ook die gaan dood
in het echt.

We waren de waarheid
en we speelden het spel,
wonnen brons en goud
over ongelijk gelegde latten
hielden we vast aan het hout.

(hoger, lager)

We waren de waarheid
maar we deden alsof,
marcheerden voor en tegen,
noemden onszelf steeds “het volk”
omdat de anderen hadden gezwegen.

(en we vielen)

We waren de waarheid,
wisten het niet.

We waren de waarheid,
en waren ze niet.

Advertenties
Getagged , , , , , ,

SLIDESHOW: “Wij vergaten onze namen” (jaaroverzicht 2017 in dichtvorm)

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Getagged , , , , , , , ,

ONDERWATERKUNSTENAARS :: JAAROVERZICHT 2016 IN DICHTVORM

15542247_10154575358073673_5308951841166155780_n

We dansten onder water,
toen het donderde
in Keulen,
waar de lijven na ’t betasten
stonden na te smeulen.
Vuurwerk op zijn hardst.

“Pour un flirt, avec toi.”

We kochten onze leegte,
ons fictief gebrek aan plaats.
“We vullen zelf wel
wat de oorlog achterlaat.”
Liefde kent geen grenzen.
Wij wel.

“Is er leven op mars?” 

We dansten onder water,
sloegen zelf op de vlucht
in onze hoofden,
onze huizen,
onze “dit komt nooit meer terug”.

We sloten onze straten,
onze harten.
Europa zou niet bloeden,
maar het barstte.
Zelfs de hoogmoed was te traag
om het vallen voor te zijn.
We waren kwaad.
We waren wij.

“Zweef als een vlinder, steek als een bij.”

We dansten onder water,
wonnen zilver, brons en goud
of niets.
De magere troost (niet meer).
Het nadeel dat zijn voordeel
ooit verliest.

We kozen nieuwe leiders,
oude machten,
kozen harder dan we dachten,
kozen modder boven slijk,
we kozen rijk.

We dansten onder water,
werden vrienden in de jacht,
(virtuele) monsters (in) onze macht.
Samenzijn in zakformaat.

“Als nobele zwervers, blazend tegen de wind in.
Maar de tijden veranderden niet.”

En we rouwden om de naam van elke roos,
om de stemmen uit de oude doos,
en om de lach die steeds als lach zo was bedoeld,
en om de (purperen) regen,
alsof die voor het vallen
nooit zichzelf had gevoeld.

“Then we take Berlin …”

Ja, we dansen onder water
om het niet te moeten zien
maar zelfs met de ogen dicht
slechts te kijken naar het licht
dat zachtjes ademt
in het donker.

“‘cause we gotta have faith… “

Getagged , , , , ,

#IedereenHeld :: jaaroverzicht 2015 in dichtvorm

12301488_10153771902619288_991674488034156960_n

Ik was een held.

Ik droeg de naam
van heel de wereld
of toch een deel.

Ik was (bijna) iedereen
ik was te veel.

Ik werd vermoord
met al de rest die zag
dat dorst zichzelf niet lessen mag

De inkt zal nooit meer drogen
sinds de dag
dat ik nog Charlie was.

Ik was een held.

Ik zag hoe ’t halve continent,
benauwd om elke rooie cent
zichzelf behoedde.

Europa zou niet scheuren,
maar het bloedde.

“Iedereen was van de wereld
en de wereld was van iedereen.”

Ik zag mensen in een tent.

Meer dood
dan levend,
meer hoop
dan wij ze konden geven.

Geen naam voor hen.
Niemand #iedereen.

En op kinderen schiet men niet.

Ik ben geen held.
Ik zag meer dan ik deed
en wat ik deed was nooit te veel.
“Paris s’éveille”
et vous, Bruxelles?

Ik kus mijn naam
in elke druppel bloed,
in elke ziel die is vergaan.
#iedereenverdriet
Ik geef hem u.
Ik hoef hem niet.

 

Jürgen Nakielski

Getagged , , , , , ,

2014. Een jaaroverzicht in dichtvorm

Wij hadden onze namen nog
toen we schaatsten
door de groeven
van een doodgekloven land.
Of toen we vluchtten
en verdwenen
in een zee of droger zand
en nog niet half
werden gevonden,
alsof ’t geheel niet langer telt.
In onze hoofden klonk het mooi,
in onze lijven was’t geweld.
 
Wij hadden onze namen nog
toen we riepen
om nog meer.
Wat onveranderd was,
was dood of op zijn minst
geen ommekeer
en niet genoeg was niet genoeg
dus als het toch maar anders kon,
dan heel graag, met veel plezier
een eind aan alles wat begon.
 
Wij hadden onze namen nog
toen we dachten
dat een god geen hoofden nam.
Of toch zijn naam
niet zomaar gaf
aan wie met duivelsdoelen kwam
en ja wij meenden zelfs,
oprecht,
dat iemands kleur geen doorslag gaf
of kon beslissen
wie er zomaar werd verbannen
naar zijn graf.
 
Wij hadden onze namen nog
toen we rouwden
om nar en koningin.
Ja, we konden ook nog dromen,
hadden nooit echt afgezien
en zelfs als punt bij paal mocht komen
en perk daarbij gesteld,
was er zo veel meer gebeurd
dan achteraf nog werd verteld.
 
Wij hadden onze namen nog
toen we hoopten
dat leven zo rijk werd gevuld
dat bij het doodgaan
onze ziel uit elke keel werd meegebruld.
En zelfs daarvoor nog,
voor we vroeger
voor het eerst werden geboren,
had Mia al het licht gezien;
nee, niemand gaat verloren.
 
 
Jürgen Nakielski
Getagged , , , , , ,
Advertenties