Tagarchief: Jürgen Nakielski

Doorn

Ik heb ooit een zoon gehad. Het is al heel lang geleden, ik was nog niet eens geboren.

Zijn naam was Doorn en voor zover ik weet had hij zijn hele leven alleen geleefd. Dat leven deed hij meestal niet zo slecht, en hij woonde ook wel knusjes.

Hij had zijn huisje laten kantelen toen het bijna af was, zodat hij nog een groot raam en een deur in de vloer kon plaatsen en met de meubelen de zijwand kon bedekken. In een hoek achteraan bij wat eerst het plafond zou zijn geweest stond een stoel met daarrond vier tafeltjes. Op het eerste tafeltje lag een krant, op het tweede een tijdschrift, op het derde een roman van wel vijfhonderd bladzijden en op het vierde tafeltje lag niets, voor het geval Doorn een keer niets wilde doen.

Elke ochtend, behalve woensdag, stond hij om zes uur op om te gaan werken als zakdoekverkoper. ’s Middags at hij boterhammen met kaas en paardenvlees naast het bankje bij de kerk, en dronk hij koffie uit een groene thermoskan.

Wanneer ’s avonds de andere werkmensen van het dorp wederkeerden, ging ook hij naar huis om soep en pap te eten in de keuken, op een oude krant naast het fornuis.

Bij het uitgaan van de zon legde hij zich, steeds moede, te slapen in een kamertje achteraan zijn woonst. Dan keek hij nog even naar de ingekaderde tekening van hoe zijn moeder en ik eruit zouden hebben moeten zien en liet ook hij het licht uitgaan.

Op woensdag werkte Doorn niet en stond hij niet op tot hij wakker werd. Als dat gebeurde, waste hij zich en ging hij de honden voederen in het park. Ook keek hij die dag wel eens met veel graagte naar de meisjes, maar nooit nam hij er eentje mee naar huis.

Nee, voor zover ik weet had hij zijn hele leven alleen geleefd, en dat deed hij meestal niet zo slecht.

Op zijn laatste dag, toevallig een donderdag, was Doorn midden in de nacht opgestaan om te sterven, en dan ging hij lachend door de voordeur naar de hemel.

 

Jürgen Nakielski

Advertenties
Getagged , , , , ,

“Wachten op de sasquatch”

Tussendoor is het tijd voor iets nieuws. En tegelijk iets ouds. Toen ik mijn eerste stappen zette op het internet, als jonge snaak, hield ik me op het toenmalige forum van JimTV bezig met het plaatsen van verhaaltjes in vervolgvorm. Het was leuk, en ik wist zelf meestal ook niet waar het naartoe zou gaan. Dat was spannend, voor mezelf én voor een handjevol volgers op dat forum. Dat wil ik opnieuw doen. Het forum van JimTV is niet meer, maar het internet is nog zo veel groter. Hip is het niet wat ik doe, maar ik vind het leuk. Daarom.
#wachtenopdesasquatch.

“Wachten op de sasquatch” is een vervolgverhaal. Op tijd en stond verschijnt er een nieuw deeltje van het verhaal. Er is nog geen genre. Er is nog geen einde. Laat je verrassen. Duik mee in het verhaal. Begin bij het begin. En volg.

Klik hier om naar het vervolgverhaal te gaan…

Deze site wordt vernietigd wanneer het verhaal ten einde is. Vraag niet wanneer.

cropped-woods-3176766_960_7201

Getagged , , , , , ,

We waren de waarheid :: jaaroverzicht 2018 in dichtvorm

We waren de waarheid
uit het oog verloren
in de storm
die zelden stilte kent
en in het water,
voor later
bewaard

(stop de stroom nooit)

We waren de waarheid
misschien nooit zelf geweest.

(zwarte gaten rusten niet)

En we doodden het kind,
onszelf.
Scheurden af, lieten gaan,
lieten elkaar
(naar het leven) staan.

(en het kraakte)

#iedereenheld want ook die gaan dood
in het echt.

We waren de waarheid
en we speelden het spel,
wonnen brons en goud
over ongelijk gelegde latten
hielden we vast aan het hout.

(hoger, lager)

We waren de waarheid
maar we deden alsof,
marcheerden voor en tegen,
noemden onszelf steeds “het volk”
omdat de anderen hadden gezwegen.

(en we vielen)

We waren de waarheid,
wisten het niet.

We waren de waarheid,
en waren ze niet.

Getagged , , , , , ,

Ctrl.-alt.-del./shift

We wisten niets
We wisten niet hoe we
nietsvermoedend niet langer
stilstonden,
daar waar we onze voeten in de grond hadden gestampt
en onze wortels aan de kluiten hadden vastgeklampt
waar onze moeders
en onze vaders
met de hunne in het zand zaten verkrampt.

We zijn bewogen
Onbewogen opgeschoven,
heel eventjes heel lang
niet opgelet,
we zijn verzet.

We wisten niets
en wat we wisten zijn we kwijt
en wat we zijn
is niet geweten,
omdat iedereen zweeg
en niemand zag,
dachten we,

we wisten niets.

Jürgen Nakielski

Getagged , , ,

Doe eens een bundeltje cadeau … :)

De feestdagen zijn onderweg. Heb je vrienden of vriendinnen die graag eens iets lezen? Hier alvast een leuke cadeautip. Niet te duur, niet te groot, weegt niet veel. Het is maar een idee natuurlijk 🙂

Klik hier, en bestel meteen (als je wil natuurlijk).

nakielskibundels

Getagged , , , , , , , , ,

Daarom dus …

Sommige mensen (fans?) vragen zich (terecht) af waarom er nog geen bundelvoorstelling van “#Doordrammer” heeft plaatsgevonden (of werd bekendgemaakt). De reden daarvoor is simpel (heel simpel zelfs), dus ik zal hier trachten ze wat ingewikkelder uit te leggen:

De locatie waar de voorstelling (hoogstwaarschijnlijk) zal plaatsvinden, is nog niet af. Het gaat om een oud gebouw dat vroeger voor iets anders werd gebruikt, en waar nu grote renovatie- en herschikkingswerken in gebeuren om het geheel gebruiksklaar te maken voor de nieuwe bestemming. Als alles goed gaat, zou dat doel (hopelijk) rond de zomer bereikt worden.

Waarom ik dan niet voor een ander gebouw koos? Eentje dat gewoon al klaar was? Wel, dat heeft twee duidelijke redenen waarbij het gegeven (gevoel?) “nostalgie” de brug is die beide redenen verbindt (moeten we trouwens meer doen, bruggen bouwen, figuurlijk dan).

De eerste reden: het gebouw zelf. Dat ligt namelijk aan de overkant van het straatje waar mijn grootouders woonden. Op het omringende grasveld en tussen de bomen en struiken en op de trappen en tegen de muren (en zelfs op het standbeeld, sorry) heb ik dus een groot deel van mijn leven doorgebracht. Zittend. Hangend. Spelend. Klimmend. Handjes vasthoudend en heel af en toe zelfs kussend (zedig zoentje op de mond). Herinneringen gooi je niet zomaar weg.

De tweede reden: de nieuwe bestemming die het gebouw (tijdelijk?) krijgt. Het gaat namelijk om het Willebroekse jeugdhuis. Het jeugdhuis dat een aantal jaren na de gebeurtenissen uit mijn eerste reden, ook een groot deel van mijn leven is gaan uitmaken. Het jeugdhuis waar ik mee dacht, mee bestuurde, mee verhuisde (ja hoor, het heeft al wel wat tijdelijke locaties gekend), mee feestte, mee organiseerde, mee danste (ik dans écht belachelijk), mee draaide en mee lachte (op of naast het podium), mee knutselde, mee gedichten schreef, mee versierde, mee de grote liefde vond. Herinneringen gooi je niet zomaar weg.

Binnen enkele weekjes word ik 35. Dat jeugdhuis is dus niet meer het mijne. Maar het leuke aan een afgesloten hoofdstuk is dat je af en toe toch nog enkele pagina’s mag herlezen, of zelfs een regeltje mag bijschrijven voor de herdruk. Binnenkort zal ik dus dat regeltje bijschrijven. Omdat ik het die nieuwe generatie jeugdwerkers gun. Omdat ik merk dat er opnieuw creativiteit tussenzit, mensen die dingen willen doen en creëren, ook als het geen feestjes zijn. Omdat ik begrijp dat het niet makkelijk is gemotiveerd te blijven als je niet weet hoe lang je jeugdhuis zal bestaan, of waar of wanneer. Omdat ik weet dat het moeilijk is een periode zonder jeugdhuis te overbruggen (daar ben ik weer met die bruggen). Daarom dus.

Daarom dus heb ik nog even geduld, zodat ik (hopelijk) binnenkort die nieuwe generatie vrijwilligers en klanten in vol ornaat (hard werkend bedoel ik daarmee, niet naakt) mag aanschouwen naast de oudgedienden van mijn generatie (reünie?).

Daarom dus zal ik jullie (hopelijk) binnenkort (met een misschien iets kortere speech én een oud gedicht) welkom heten in Jh Perron 4.

Tot dan.

Getagged , , , ,
Advertenties