Tagarchief: willebroek

2830

Waar wij het water zijn
dat kabbelt,
tussen grijze oevers vloeit
en waar de kleur, met mondjesmaat
doch zeker schuchter openbloeit.
Waar wij het monster horen zuchten
in het kloppen van ons hart
en onze binnenkant doordrongen is
van ’t mooist’ oranjezwart
daar ben ik thuis,
daar zit ik goed,
daar wil ik zijn,
da’s Willebroek.

Jürgen Nakielski

 

Advertenties
Getagged , , , ,

Daarom dus …

Sommige mensen (fans?) vragen zich (terecht) af waarom er nog geen bundelvoorstelling van “#Doordrammer” heeft plaatsgevonden (of werd bekendgemaakt). De reden daarvoor is simpel (heel simpel zelfs), dus ik zal hier trachten ze wat ingewikkelder uit te leggen:

De locatie waar de voorstelling (hoogstwaarschijnlijk) zal plaatsvinden, is nog niet af. Het gaat om een oud gebouw dat vroeger voor iets anders werd gebruikt, en waar nu grote renovatie- en herschikkingswerken in gebeuren om het geheel gebruiksklaar te maken voor de nieuwe bestemming. Als alles goed gaat, zou dat doel (hopelijk) rond de zomer bereikt worden.

Waarom ik dan niet voor een ander gebouw koos? Eentje dat gewoon al klaar was? Wel, dat heeft twee duidelijke redenen waarbij het gegeven (gevoel?) “nostalgie” de brug is die beide redenen verbindt (moeten we trouwens meer doen, bruggen bouwen, figuurlijk dan).

De eerste reden: het gebouw zelf. Dat ligt namelijk aan de overkant van het straatje waar mijn grootouders woonden. Op het omringende grasveld en tussen de bomen en struiken en op de trappen en tegen de muren (en zelfs op het standbeeld, sorry) heb ik dus een groot deel van mijn leven doorgebracht. Zittend. Hangend. Spelend. Klimmend. Handjes vasthoudend en heel af en toe zelfs kussend (zedig zoentje op de mond). Herinneringen gooi je niet zomaar weg.

De tweede reden: de nieuwe bestemming die het gebouw (tijdelijk?) krijgt. Het gaat namelijk om het Willebroekse jeugdhuis. Het jeugdhuis dat een aantal jaren na de gebeurtenissen uit mijn eerste reden, ook een groot deel van mijn leven is gaan uitmaken. Het jeugdhuis waar ik mee dacht, mee bestuurde, mee verhuisde (ja hoor, het heeft al wel wat tijdelijke locaties gekend), mee feestte, mee organiseerde, mee danste (ik dans écht belachelijk), mee draaide en mee lachte (op of naast het podium), mee knutselde, mee gedichten schreef, mee versierde, mee de grote liefde vond. Herinneringen gooi je niet zomaar weg.

Binnen enkele weekjes word ik 35. Dat jeugdhuis is dus niet meer het mijne. Maar het leuke aan een afgesloten hoofdstuk is dat je af en toe toch nog enkele pagina’s mag herlezen, of zelfs een regeltje mag bijschrijven voor de herdruk. Binnenkort zal ik dus dat regeltje bijschrijven. Omdat ik het die nieuwe generatie jeugdwerkers gun. Omdat ik merk dat er opnieuw creativiteit tussenzit, mensen die dingen willen doen en creëren, ook als het geen feestjes zijn. Omdat ik begrijp dat het niet makkelijk is gemotiveerd te blijven als je niet weet hoe lang je jeugdhuis zal bestaan, of waar of wanneer. Omdat ik weet dat het moeilijk is een periode zonder jeugdhuis te overbruggen (daar ben ik weer met die bruggen). Daarom dus.

Daarom dus heb ik nog even geduld, zodat ik (hopelijk) binnenkort die nieuwe generatie vrijwilligers en klanten in vol ornaat (hard werkend bedoel ik daarmee, niet naakt) mag aanschouwen naast de oudgedienden van mijn generatie (reünie?).

Daarom dus zal ik jullie (hopelijk) binnenkort (met een misschien iets kortere speech én een oud gedicht) welkom heten in Jh Perron 4.

Tot dan.

Getagged , , , ,
Advertenties